Hatırı sayılır bir telefon mesaisinden sonra kalkıyor. Geç uyandığı için sersem hissediyor. Yüzünü yıkamak için banyoya yöneliyor. Odasına dönüyor, masaya geçiyor. Masanın hemen yanındaki piyanoyu kesiyor fakat vazgeçiyor, bilgisayarını açmak daha makul geliyor. Bundan da vazgeçiyor ve aceleyle bir şeyler çalıyor. Yavaşlıyor, keyif almaya çalışıyor.
Bilgisayarı açıyor. O sırada mesajları kontrol ediyor. Not uygulamaları, oyun satın alabildiği yerler ve daha birçok uygulama açılıyor. Neden bu başlangıç uygulamalarını kapatmıyorum ki diye düşünüyor, sonra kullanmayacaklarını kapatıyor. Not uygulaması kalıyor.
Game of Thrones’u yeni bitirdi, Tolstoy’un Diriliş’i bugün bitecek. Not uygulamasına sadece bunları değil, aynı zamanda bunlar hakkında da not alması gerektiğini anımsıyor. Yeni besteciler de keşfetmek istiyor, o da aklının bir kenarında. İçinde görmezden gelmek istediği hafif bir huzursuzluk doğuyor, nedeni üzerine pek düşünmüyor. Köşede geceden kalma YouTube sekmesini kapatıyor ve aramaya koyuluyor.
Geceden kalma bir YouTube sekmenizin olma olasılığı: %87.6213
Ne izlese? Moana’nın yeni filmi çıkmış, onu not edebilir. Scavengers Reign’i de ne zamandır bekletiyor. Secret Level olabilir, evet, antoloji. Animasyon sever. Rafadan Tayfa ve Mufasa’yı görüp gülüyor. Nicole Kidman yeni bir film yapmış. Erotik gerilim, hmmmm, bu yaşta. Diğer gerilim filmlerine bakıyor. Anime başlığına tıklıyor. Tokyo Ghoul’u görüyor, animesinin kötü olduğunu anımsıyor. Ergo Proxy? Canının istemediğini düşünüyor. Shameless’a mı başlasa? Kafa dağıtır. Hâlâ Kinds of Kindness’ı izlemedi. Revenant’ı görüyor, onu da hâlâ izlemedi. Yönetmenler? David Lynch filmlerini kronolojik sırayla izlemek istediğini anımsıyor. İzlemediği Kubrick filmlerini de izlemek istediğini. Ne yapsa? Güncel olanlar mı yoksa eskiler mi? Peki hangi sırayla? Ne sıklıkla? Diziler? Eski diziler mi yoksa yeniler mi? Scavengers Reign harika duruyor. Oradan Secret Level’a, oradan Love, Death & Robots’a. Fargo aklına geliyor, onun hakkında da olumlu düşünüyor, izlemek istiyor. Antoloji. Biraz bilim kurgu olsun. Supernatural. Çok uzun. Mad Man, evet, farklı bir konu. House of the Dragon? Yeni bitirdi Game of Thrones’u, neden olmasın? Arkadaşının önerdiği film aklına geliyor: Memories of Murder. Önerilenlerde The Pale Blue Eye. Edgar Allan Poe aklına geliyor. Başka bir sekme.
Edgar Allan Poe’nun bütün öykülerini mi okusa? Biraz da Lovecraft okumayı düşünüyor. Kendini Arthur Conan Doyle’un korku hikâyelerine bakarken buluyor. Aklına Mathilda geliyor, neden olmasın? Mary Shelley’i sever. Son İnsan. Byron? Genç yaşta ölen yazarlar aklına geliyor. Masasındaki Canterbury Hikâyeleri’yle bakışıyor, belki kronolojik okumalı? Eskiler bir şey katar mı ki? Sıkılacağını hissediyor. Bunlardan sıyrılıp yayıncılık kuruluşlarındaki edebiyat başlığına tıklıyor, bakıyor. Moby Dick. Belki. Balinalar. Philip Roth. Yahudi karakterler. Witold Gombrowicz. Polonyalı. İlginç. Felsefe üzerine de yazmış, akılda bulundurulabilir. Klasik isteği uyanıyor içinde. Çehov’u anımsıyor, küçükken okumuştu ama sıkıcıydı. Bulgakov okuyabilir. Bir doktoru anlattığı şu romanı okuyup sevmişti, kendini anlatıyordu sanırım. Marlowe ya da Blake de olabilir, şiirle haşır neşir olur. Fosse, Sandor Marai de olabilir ama en uygunu hangisi? Norveçli yazarlardan hep hazzetmiştir. Farklı ülkelere yelken açmak lezzetli olabilir.
Sıradaki romanınızın polisiye türünde bir şiir-roman olma olasılığı: %0.9234
O kadar fazla bağlantı, o kadar fazla parametre var ki hiçbir şeyi kaçırmak istemiyor. En ufak şeyi bile. Mutlak bir verim istiyor. Mutlak verim. Mükemmel olan, en iyi olan. Zihninde yankı yapıyor, içindeki huzursuzluk büyüyor. Aslında neyi seçerse seçsin o anki ruh hâline, içinden geçtiği şeylere, etrafına ve algısına göre şekilleneceğini biliyor. Ne okursa okusun, ne izlerse izlesin o an, evet, tam da o anki algısına göre eserin farklı bir şekil alacağını biliyor. 40 yaşında Dostoyevski okumak ve Wes Anderson izlemekle 20 yaşında okuyup izlemek farklıdır. Cümle o kadar yüzeysel ki sadece yaş değişkenini içeriyor. Hayatımızda yüzlerce şey olup bitiyor. Sayısız şey düşünüp, hissedip duruyoruz. 20 yaşında, algımızın çok yüksek olduğu bir anda Wordsworth (bir anlığına durup bunun ne kadar güzel bir soyadı olduğu aklından geçiyor) okumak belki 40 yaşında okumaktan çok daha verimli olur? Hem ne bu s.ktuğumun verimi? diye düşünüyor nihayet.
Google, sonuç ve sonucun niteliği diyor. Ona göre bir şeyler almak, düşünmek, duygulanmak, belki de bazılarını hayata geçirmek. Belki de her eser için yapabiliriz bunu, en kötülerinden de birçok şey alabiliriz? Alabiliriz. O hâlde neden canım sıkılıyor diye düşünüyor, iç çekiyor. Karar vereyim de bitsin. Bir yerden başlayacak elbet. Sanırım. Herhalde. Başlayacak, başlayacak. Arkadaki müziğe daldığını fark ettiyor, sol elini alnına koyup gülüyor. Müzik, evet, müzik. Yeni besteciler. Şimdi daha da huzursuz. Nike bu yüzden bu kadar büyük bir şirket herhalde. Yap işte.

Yemeğini yiyip odasına dönüyor, annesine yarım ağızla afiyet olsun diyor. Muhtemelen süpürgenin sesinden dolayı duymuyor. Bilgisayarda çalan şarkıyı değiştiriyor. Şimdi Lang Lang, Liszt çalıyor. Heyecanlanıp piyanonun başına oturuyor, daha önce Liszt çalmayı denedi fakat başaramadı. Orijinal temposunda herhangi bir şey çalmak istiyor, yarım yamalak değil. Canı sıkılıyor. Hemen fena olmadığı Four Seasons-Spring’e geçiyor. Piyano versiyonu, kendi çaldığı versiyon hoşuna gidiyor. Huzursuzluğun dağıldığını, o tatlı yumuşaklığın içine işlediğini hissediyor. Bir süre çalıyor, tekrardan yatağına geçiyor. Şu an yer değiştirmesi 0.
Aynı şarkıyı çalmaktan keyif alacağınız minimum ve maksimum süre: 3 gün/2 hafta
Şu an YouTube’da. Denk geldiği bir parodi videosunu izlerken annesi odaya dalıyor, meyve suyu yapmış. Komodine bırakıp çıkıyor, Afiyet olsun. Teşekkürler anneciğim. Havaya öpücük. Meyve suyu acaba portakaldan mı yoksa mandalinadan mı yapılmış diye düşünüyor. Muhtemelen kardeşinin ve kendisinin yemediği portakallar veya mandalinalar şu an meyve suyuna dönüştü. Belki de her ikisidir? Mandalina ve portakal. Tadına bakıyor, gayet güzel. Arada katı parçaları hissediyor ama rahatsız edici düzeyde değil. Ellerine sağlık. Birkaç yudumdan sonra videolarına devam ediyor. Speed-run videoları. Nasıl bu kadar hızlı bitiriyorlar? Büyük bir yetenek olduğunu düşünüyor, belirli kabiliyetler gerektiriyor çünkü. İzlemesi de keyifli. Oyun hızlı modda ve ölümsüzmüşsün gibi. Şimdi bir grup vampir köylü oynuyor. Aklına Vampire Survivors geliyor, bir ara çılgınlar gibi oynardı. Şimdi de hiç bilmediği bir oyunun speed-run videosu, deminki adamdan. Adamın sesi çok neşeli çıkıyor, speed-run yapmak ona bambaşka bir keyif veriyor muhtemelen.
Aniden annenizin size meyve suyu getirme olasılığı: %7.4157
Aklına bir alıntıya bakması gerektiği, çok hoşuna gittiği geliyor. Komodinden kitabı alıyor, fosforlu kalemle işaretlediği yerlere tek tek bakıyor. 180. sayfada şu alıntıyı görüp gülüyor: “Günümüzün gençlerinde normal olmayan bir şey var.” Sonunda beğendiği alıntıya geliyor: “Tüm insanlar kısmen kendi düşüncelerine, kısmen de başkalarının düşüncelerine uygun olarak yaşarlar ve hareket ederler.” Alıntıyı sevdiğini düşünüyor tekrardan. O kadar hoşuna gitti mi ama? O ne kadar başkalarının düşüncelerine göre yaşıyor? Kendi düşünceleri neler? Düşüncelerini toparlayamıyor, hemen dağılıp gidiyorlar. Rahatsız edici bir his, düşünmek istese zihni hemen başka bir konuya atlıyor. Ailesinden arkadaşlarına geçiyor. İlkokulda hocasının el yazısıyla dalga geçişini hatırlıyor. Okuduğu bir eserde el yazısı çok güzel olan bir kadını anımsıyor. Kütüphanede gördüğü, elinde çizgi roman olan güzel kız. Son zamanlarda okudukları. Oyunlar. Speed-run. Kardeşinin oynadığı korku oyunları. Kubrick. Son zamanlarda yorgun hissediyor. Gözü kapanıyor. Biraz uzanmak istiyor.
Okuduğunuz romanda ortalama olarak çizdiğiniz yer sayısı: 9
Şu an aklında Dali’nin “Son Gezegenden Son Gelen” tablosu var. Tablo oynaşıyor, dokunaçlar (?) yüzüne değiyormuş gibi hissediyor. Tablonun Türkçesini hatırladığı için mutlu. Aklına küçükken izlediği, annesini uzaylıların kaçırdığı bir çocuğun hikâyesini izlediğimiz bir film geliyor. Sanırım konu böyleydi. Annesini uzaylılar kaçırıyor, o da aramaya koyuluyor. Uzaylılarla arkadaş oluyor, farklı gezegenlere gidiyor falan filan. Kısa kısa sahneler. Filmin ismini ve müziklerini hatırlamaya çalışıyor ama başarısız oluyor. Müzik, sinema ve animasyon imgeleri ona Cuphead’i hatırlatıyor. Ejderhalar. Cuphead’deki ve dizideki. Ne müzikleri vardı ama! Mutlaka onun da speed-run’ını izlemeli. Belki de yoktur. Zor oyun çünkü. Neydi bu filmin ismi? Pixar mı yapmıştı? Hayır, onların filmi değil tabii. Muhtemelen DreamWorks’ün. Belki de değil. Son zamanlarda b.k gibi film yapıyor. Pixar. Kendine karşı çıkıyor, Inside Out 2’yi hatırlatıyor. İyi filmdi. Tablonun mistisizmi ona Scavengers Reign’i anımsatıyor, o da öyleydi. Harika görünüyordu. Mistik. Sezgisel. Moana nasıldır acaba? Kardeşiyle gitmeli. Derken kapı çalıyor, muhtemelen kardeşi. İyi insan lafın üstüne gelir.
Küçükken izlediğiniz bir filmin müziklerini ve ismini hatırlama olasılığınız: %11.5677
Yüzünü yıkamak için kalkıyor. Kardeşinin ve annesinin seslerini duyuyor. Sınavın nasıldı kızım? İyiydi gayet. Aferin kızıma. Muhtemelen öpüyor ama öpücük sesi su sesine kurban gidiyor. Bir anlığına annesine karşı büyük bir şefkat ve minnettarlık duyuyor fakat bu his hemen yok oluyor. Ne de olsa tutunamayan hisler, anlık sezgiler hayatımızda çokça yer ediyor. Küçük kız abisini görüyor, Abi yanına geliyoruuuum. Tamaaaaam, hoş geldin. Yatağına geçip kardeşini bekliyor, bu sefer mekânı Instagram. Üniversiteden tanıdığı bir kızın gönderisi. Kızı sevmiyor. Proje grubunda bir keresinde ona çıkışmıştı. Sevmemek için yeterli bir sebep. Arkadaşının gönderisi. Beğenip ateş atıyor hemen. Ona yazıyor, Yakıyorsun. Ateş atmıştı zaten? Başka bir kızın gönderisi. Sinema haberleri. Kardeşi odasına giriyor.
Abi!
Hoş geldin, sınavın nasıldı? Zorlama bir gülüş, yorgunluk yüzünden okunuyor.
İyiydi, güzeldi. Sana matematik bildiğimi söylemiştim.
Biliyorsun zaten, herkesin eksiği olur.
Takmıyor. Neler yaptın bugün?
Hiç. Yataktayım işte. Sen? Sorunun saçmalığı yüzüne vuruyor.
Sınava girip geldim işte, onun dışında ders vardı.
Ne dersiniz vardı? Niye sınavlardan sonra ders yapıyorlar ki? onun açıklamasını uzatmaya çalışıyor ki konuşmasın.
Fen vardı, güzeldi. Sistemleri hâlâ bilmiyorum, anlamıyorum. Sınavlardan sonra neden ders yaptıklarını da bilmiyorum. Bu sabah odana geldim, çantam burada kalmış. Derslerden odaya keskin bir geçiş.
Heeee evet. Fark ettim geldiğini. Tyrion Lannister editi izliyor.
Hemen uyandın ha, ne kadar hafif uykun var. Ben yer sarsılsa uyanmıyorum.
O bambaşka âlemde, Jon Snow editi izliyor. Şimdi Elden Ring boss’ları sıralaması. Kardeşi sandalyede oturmuş, düşünceli düşünceli piyanoya bakıyor.
Neden bazı insanların hassas bazılarının ağır uykusu oluyor? diyor kardeşi. Bilinçaltıyla mı alakalı?
Ona soru yöneltmesi ilgisini çekiyor. İstemsizce hoşuna gidiyor ve akıl yürütmek istiyor. İçgüdüsel bir tepki. Uzun bir bekleyişten sonra, Nörolojik bir olay, biliçaltıyla alakalı değildir. Bilinçaltıyla nasıl alakası olmasın ki? Sonuçta uykuda bilinçaltımız devrede, değil mi? Psikolojik boyutu da vardır elbet. Her şey birbiriyle bağlantılı ne de olsa.
Dünyanın en orta yolcu ve sıradan açıklamasından sonra kardeşi onu onaylıyor.
Mesela senin korktuğun bir şey yok ama benim var. Cevaptan da hiçbir şey anlamadığı belli oluyor.
Var aslında, örneğin ben gün içinde uyuduğumda uyanınca çok gergin oluyorum. Fiziksel olarak. Bir şeylerden korkuyorumdur herhalde.
Ben de zaman zaman yerimden sıçrıyorum.
Ne? Seni dinlemedim. Kedi videosu bittikten sonra kardeşine bakıyor, gülüşüyorlar. Dinlemedim seni.
Mesela uykuya dalacağım, bilinçaltım burada ben buradayım (parmaklarıyla gösteriyor) ve sonra irkiliyorum.
Bilinçaltım burada ben buradayım? Gülüyor, kardeşi de katılıyor.
Neyse ne işte.
Ben de irkiliyorum, beyin geri zekâlı mı ne? Niye irkiliyorsun ki? Tekrardan gülüyorlar. Bir çocuk İspanya lezzetlerini değerlendiriyor.
İlginç.
Değişik.
Bence de, diye cevaplıyor hafif acıkmış bir şekilde.
Küçükken ben neler yaşadım neler, bir bilsen!
Hâlâ küçüksün sen. Gülüşmeler.
Öyle değil. Ben “e” harfinden bile korkuyordum. Bana korkunç bir yüz gibi geliyordu.
Ne? Telefonu bırakıyor, sadece gülmek istiyor. Hem biraz daha izlerse çok acıkacak. Gülmekten konuşamıyorlar artık.
Ben çok farklı yazıyordum e’yi, o yüzden. Sesi yarım yamalak çıkıyor. Sen neden korkuyordun?
Küçükken zihnimde bir tüy yumağı beliriyordu zaman zaman. Büyüyordu, büyüyordu ve beni çok korkutuyordu. Bö! Kardeşi irkiliyor.
Abi yapmaaa, korkuyorum. Gülerek söylüyor, biraz irkiliyor. Çok çizgi film izlemişsin.
Tüy yumağıyla çizgi film ne alaka?
Hayır. Eskiden böyle su fırlattıkları, suyun büyüdüğü bir dizi vardı. Hatırlıyor musun, eskiden birlikte çizgi film izlerdik? Yanaş abi. Kardeşi yatağının dibinde.
Yanaşıyor, kardeşi yanına geliyor.
Arkadaşım korktuğum şeyi düşünürken onun dans ettiğini hayal etmemi söylüyor.
Mantıklı. Gülüşüyorlar. Düşünsene Şeytan’ın bir balerin olduğunu.
Bana güzel geldi. Abisinin yanında olduğu için güvende hissediyor.
Bana da.
Kardeşi kelimeleri öyle coşkuyla ve mutlulukla telaffuz ediyor ki duyguları ona da yansıyor. Zihninde geçen gün konuştukları bir konu beliriyor, kahkahalarla gülüyor.
Ne oldu?
Geçen gün bebeğin annesini andırdığını söylemek istedin ya.
Evet? Gülmeye başlıyor abisinin bu hâlini görünce.
Sonra “Annesini çaldırıyor.” dedin ya. Katıla katıla gülüyorlar.
Geçen gün karekökün ne olduğunu öğrendim.
Aferin sana.
Mesela kök 65, 3 demek.
Öyle değil.
Nasıl değil?
Kök 65 kök 65 demek.
Peki. Bana öğret.
Öğretirim.
Bazen bu ailede doğmasaydım nerede doğardım diye düşünüyorum. Ben bensem sen sensin ve nasıl öyle oluyor?
Soruyu soruş tarzı garip olsa da anladığını düşünüyor. Ben de küçükken benden başka herkesin robot olduğunu düşünürdüm, cansız olduğunu. Sadece ben varmışım gibi. Kardeşinin yüzündeki şaşkın ifadeyi görüyor. Ne? Çok şaşırıyorum insanların küçükken bunu düşünmediğini duyunca. Sanki her şey senin içinmiş gibi.
Ama değil, diyor kardeşi ciddiyetle.
Evet. Bunu senin söylemen manidar oldu. Kardeşini öpüyor. Hadi, hadi, odana.
Gidiyorum, görüşürüz. Gülerek odadan çıkıyor. O da Instagram mesaisine devam ediyor.

Arkadaşıyla mesajlaşırken annesi onu yemeğe çağırıyor. Sonra devam ederiz deyip yemeğe geçiyor. Annesi karnıyarık yapmış, sever. Döktürmüşsün annem, diyor. Annesi de sadece bir tebessümle yetiniyor. Son rötuşları yapmakla meşgul. Sonunda herkes masada. Babası henüz işten gelmedi, gelince yiyecek. Kardeşi start’ı veriyor. Kopuk kopuk söylüyor her şeyi.
Bana kelimeleri fırlatmazsan daha iyi anlarım. Annesi arkada Bach açmış, neredeyse duyulmuyor. Nasıl iyi çalıyor şerefsizler diye düşünüyor, bir gün o da böyle çalabilecek mi? Kardeşi ona soruyu uzunca anlatıyor, annesi ve o cevap veriyor. Kardeşi anlıyor, memnun ve mutlu hissediyor.
Anneleri söze giriyor, küçüklüklerinden beri hep bir anda söze girer ve anlatmaya koyulur: Çocuklar, evvel zaman içinde kalbur saman içinde sanata, müziğe ve edebiyata çok düşkün bir kasaba varmış. Kasaba halkı, belirli eşyalardan nasıl bu denli harika şeyler çıkar diye merak etmiş. Soruyu cevaplamak için bu işlerin piri, bir başka kasabada yaşayan allameicihan İhsan Efendi’ye gitmekte karar kılınmış. İhsan Efendi’nin namı öyle büyükmüş ki oralarda onu bilmeyen yokmuş. Gitmeleri için iki kardeşi görevlendirmişler: Nakir ve Nizma. Kardeşler yola çıkmış. Yolda kendileriyle, çevreleriyle, kardeşlikleriyle, sevgiyle, hüzünle, çaresizlikle ve umutla ilgili birçok şey öğrenmişler. Sonunda kasabaya varmışlar ve kasabadakiler İhsan Efendi adında biri olmadığını söylemiş, bu tür yalanlara inanmamalarını da tembihlemiş. Sanatta, müzikte ve edebiyatta allameicihan mı olurmuş! Nakir onlara inanmamış, yola devam etmek istemiş. İhsan Efendi’nin başka bir kasabada, bir yerlerde var olduğuna eminmiş. Nizma ne yaptıysa onu durduramamış. Çok üzülse de geri dönüp halkına bu haberi bildirmek istemiş, kardeşini bırakmış. Nizma, yolda halkına ne söyleyeceği hakkında endişelenmiş, ne de olsa İhsan Efendi diye biri yokmuş. Sonunda, yolda edindiklerini sanki İhsan Efendi onlara bahşetmiş gibi söylemeyi kararlaştırmış. Kafasında bir hikâye de kurgulamış. Böylece hem onlar çok şey edinecekmiş hem de endişe etmeyeceklermiş. Nizma, Nakir’in de İhsan Efendi’den etkilenip kâşif olmayı istediğini, bu yüzden kasabaya dönmediğini söylemiş. Nakir’i her yerde görebileceğinizi, onun bilgelik ve sanat kâşifi olduğunu belirtmiş.
Zavallı Nizma, ne kadar üzgündür şimdi, diyor kardeşi.
Zihnine sağlık anne. Annesinin iyi bir hikâye anlatıcısı olmasına her daim hayran kalmıştır. Şimdi herkes düşünceli.
Kızım, masanı temizle, kaç gündür dağınık diye araya giriyor annesi.
Tamam anne, diyor kardeşi hüzünlü bir ses tonuyla.
Sessiz sessiz yemeklerini yiyorlar. Yemek bitince annesine öpücük kondurmaya çalışıyor. Annesi, oğlunun yağlı dudaklarından kaçınıyor, Iyyy, sonra öpersin. Afiyet olsun. Odasına, tekrardan yatağına geçiyor.
Kardeşinizin hiçbir anlam ifade etmeyen bir cümle kurma olasılığı: %9.5892
Masallarda herhangi bir karakterin isminin telaffuzunun zor olma olasılığı: %79.3515
Uyku vakti yaklaşırken telefonu bırakıyor, arkadaşıyla (muhtemelen flörtü) yaklaşık iki saattir konuşuyor. Bu süre içinde babası kapıdan başını uzatıyor, Kolay gelsin oğlum. Teşekkürker baba! Hoş geldin. Coşkulu ses tonu. Kendine güvenmediği için kalkıp babasına sarılmak istemiyor. Her şey olmuş olabilir. Vicdan yaptığı için kızı bırakıp kitabına sarılıyor, zaten hafta içi buluşacaklar. Keşke babası onu böyle görmeseydi.
Tolstoy acaba çişi geliyorken mi yazdı Diriliş’in sonunu? Sırf bunu öğrenmek için Tolstoy’un biyografisini okumak istiyor. Biyografinin Diriliş bölümüne bakmayı aklına yazıyor. Altını çizdiği yerlere bakmak istiyor ama çok yorgun. Mutfağa gidip su içiyor. Tolstoy’dan ilham alıp çişini de yapıyor. Yolda herkese iyi geceler diliyor. Hem artık babasının karşısına da çıkabilir. Başını yastığa koyuyor, uygun pozisyonu arıyor, Keşke Scavengers Reign’e başlasaydım bugün. Artık çok geç. Kıza birlikte izlemeyi teklif etmeliyim. Animasyon sever mi acaba? Fargo da olabilir. Secret Level. Witold Gombrowicz. Fosse. Kim bilir nereden nereye atlıyor ve uykuya dalıyor.
Okuduğunuzdan memnun kalma olasılığınız: %97.6251
Veriler ve tablolar anlatıcı tarafından sağlanmıştır.